Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(50)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လီရှန်း ဌာနသို့ ရောက်သည်နှင့် လျို့ အမည်ရသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးဒလက်အောက်တွင် တွဲပေးခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် သူမကို ဂရုစိုက်ပေးနေရန် အချိန်မရှိခဲ့ချေ။ သူမက လီရှန်းကို “Latin ၏ဆေးဝါးပညာရပ်များ” ဟု ခေါင်းစဥ်တပ်ထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာအမိန့်ပေးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီစာအုပ်ကို အမြန်ဆုံး အလွတ်ကျက်ထားလိုက်၊ ကျက်ပြီးသွားရင် ငါ့ဆီမှာ စာပြန်လာစစ်လို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လီရှန်းတစ်ယောက် နည်းပညာဌာနတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပိုက်ကာ တစ်နေကုန်ထိုင်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ယခင်ကမစ်ရှင်ကမ္ဘာများတွင် ဆေးပညာများကိုလေ့လာခဲ့ဖူးသောကြောင့် Latin ၏ဆေးဝါးပညာရပ်များနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော်လည်း တိုက်ရိုက်ထုတ်မပြရဲပေ။</p> <p> </p> <p>အခုအချိန်တွင် သူမက အထက်တန်းအောင်ခါစ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမသာ အလွန်အမင်း ထူးချွန်ပြလိုက်ပါက သူမကို ပါရမီရှင်ဟု မည်သူကမှထင်ကြမည်မဟုတ်ဘဲ ချက်ချင်းပင်ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က သူမကို လေ့ကျင့်ထားသော သူလျှိုဟုပင် ထင်သွားကြလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အစ်မလျို့က လီရှန်းအနေနှင့် လက်တင်ဘာသာကို ဖတ်တတ်မဖတ်တတ်ဆိုသည်ကို ထည့်ပင်မစဉ်းစားပေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း မဖတ်တတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သင်္ကေတကို မြင်လိုက်လျှင် မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူမ သိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အစ်မလျို့က လီရှန်းကို အလွတ်ရွတ်ပြခိုင်းရန် မလိုအပ်ဘဲ မှတ်ဉာဏ်ဖြင့် ချရေးခိုင်းရန်သာ ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် မျက်လုံးထောင့်မှ လီရှန်းကို လှမ်းကြည့်တတ်ပြီး တစ်ဖက်မှ ကလေးမလေးကခေါင်းငုံ့ကာ စာအုပ်ထဲတွင် ရေးလိုက်ခြစ်လိုက်ဖြင့် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လျှင် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်မိတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကလေးက အတော်လေး အဆင်ပြေပုံရတယ်လို့ထင်လား”</p> <p> </p> <p>နည်းပညာဌာနမှ ဒါရိုက်တာဝမ်က အစ်မလျို့ကို တီးတိုးမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစ်မလျို့က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ အားကိုးရပြီး အလုပ်ကြိုးစားမယ့်သူ တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ပြီ”</p> <p> </p> <p>မနှစ်က ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည့်ဝန်ထမ်းသစ်ဆိုလျှင် တစ်ရက်တည်းနဲ့ ထုတ်လုပ်မှုအလုပ်ရုံသို့ ပြန်ပို့လိုက်ရကြောင်းကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အလုပ်ဆင်းချိန်အထိ စာကျက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အစ်မလျို့က သူမ၏အနားသို့ လာကာ စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ အလွတ်ကျက်တာ ဘယ်လိုနေလဲ?”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ နှေးနေတယ်၊ တစ်ဝက်ကျော်ကျော်လောက်ပဲ ရသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက အားနာသည့်အမူအရာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ သူမက သူမ၏ တိုးတက်မှုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ထိန်းညှိပြထားခြင်း ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ အစ်မလျို့က အားရပါးရ ရယ်မောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်.. မင်း မနက်ဖြန် ဆက်ကျက်လို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>သူမက လီရှန်း၏ တိုးတက်မှုကို အမှန်တကယ်အင်ကျေနပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ အစ်မလျို့”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စာအုပ်ကို စားပွဲ၏ ဘယ်ဘက်အပေါ်ထောင့်တွင် တင်လိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်ကို အိတ်ထဲသို့ထည့်ကာ ထိုင်ခုံကို စားပွဲအောက်သို့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အစ်မလျို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ အိတ်ကိုဆွဲပြီး ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုများကိုမြင်လျှင် အစ်မလျို့က ပို၍ပင် သဘောကျသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က လုပ်ယူထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဗီဇအရဖြစ်ပေါ်လာသည့် အလေ့အကျင့်မျိုးသာဖြစ်ကြောင်းကို သူမ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ဆေးဝါးစက်ရုံ ဂိတ်ဝမှ ထွက်လာချိန်တွင် စုဝေ့ချင်းက စောင့်နေပေပြီ။ သူမကို မြင်သည်နှင့် သူက အမြန်ပင် လှမ်းကြိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လာပြီလား ၊ ကိုယ် မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကူပြီးသယ်ပေးလို့ရအောင် မင်းနဲ့အတူ အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းမီ လီရှန်းကို အဝတ်အစားများသိမ်းဆည်းဖို့ရန်အတွက် လိုက်ကူပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်တော့ သူ့၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးက နီမြန်းနေပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ပန်းသီးအိတ်လေးတစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း အံ့ဩတကြီးဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“သမဝါယမဆိုင်မှာ ပန်းသီးတွေ ရောင်းနေပြီလား?”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ဦးလေးက ပြည်နယ်မြို့တော်ကနေ ယူလာပေးတာ..  ဝေ့ဟိုင်ကထွက်တဲ့ နာမည်ကျော် ‘ရှောင်ကော်ကွမ်း’ ပန်းသီးစစ်စစ်တွေလေ.. မင်း တစ်လုံးလောက် မြည်းကြည့်မလား?”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက အိတ်ကိုဖွင့်ပြီး အထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနီဆုံးတစ်လုံးကို ရွေးပြီး လီရှန်း၏လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မစားတော့ပါဘူး၊ ဒီလိုဆောင်းတွင်းကြီးမှာ ပန်းသီးတွေစားရင် သွားတွေ ကျိန်းသွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>သူမက ပန်းသီးကို အိတ်ထဲသို့ပြန်ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်  ကျွန်မကို အထုပ်အပိုးအတွက်ကူညီပေးမယ်ဆိုရင်လည်း လူပဲလာခဲ့လေ၊ ဘာလို့ ပန်းသီးတွေ အများကြီး သယ်လာရတာလဲ?”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့မေးလိုက်သည့်အချိန်တွင် လီရှန်း၏ကြည်လင်နေတတ်သောမျက်ဝန်းလေးများတွင် ရှက်သွေးဖြန်းနေသောကြောင့် စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် ရင်ထဲတွင် တုန်ယင်သွားခဲ့ရသည်။စုဝေ့ချင်းက ချောင်းတစ်ချက်ခပ်တိုးတိုးဆိုးလိုက်ပြီး ပန်းသီးအိတ်ကို ကိုင်ထားသည့် လက်ချောင်းများကိုလည်း တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့၏နှလုံးသားကလည်း အဆမတန်ပင် ခုန်လှုပ်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက လီရှန်း၏မျက်လုံးများကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ ဘေးနားမှ ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ ဆိုင်းဘုတ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ... ကိုယ် အဲဒါကို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး.. ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာလည်တာဆိုတော့... ကိုယ့်ဘက်က စေတနာနည်းနည်းလောက်ပြသင့်တာမလား”</p> <p> </p> <p>ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် စားသောက်ကုန်များက အလွန်ပင် ဈေးကြီးလွန်းသည်။ သစ်သီးဝလံဆိုလျှင် ပို၍ပင် ရှားပါးပေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ဝေ့ဟိုင်မှထွက်သည့် ‘ရှောင်ကော်ကွမ်း’ ပန်းသီးစစ်စစ်ဆိုသည်က အကောင်းဆုံးထဲမှ အကောင်းဆုံးပင်။ ဤသည်က ဆေးလိပ်၊ အရက်များထက် သူ့၏ စေတနာကို ပို၍ဖော်ပြနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့တွေ နားလည်မှုလွဲသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား?”</p> <p> </p> <p>“ဘာကို နားလည်မှုလွဲမှာလဲ?”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက ပြန်မေးပြီးမှ လီရှန်း သူ့အား မျက်စောင်းထိုးနေသည် မြင်လိုက်ရသည်။ နဂိုကတည်းက နီမြန်းနေသည့် သူ့၏နားရွက်များက ပို၍ပင် ပူပြင်းလာကာ ယားယံမှုတို့ကိုပါ ခံစားလာရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက နားရွက်ကို ကုတ်လိုက်ရင်း ရှက်ရွံ့စွာပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ နားလည်မှုလွဲသွားရင်တောင် ကိုယ်က အဲဒီလို ဖြစ်စေချင်နေတာဆိုတော့...”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်ရဲ့ အတွေးကတော့ အတော်လေး ကောင်းလွန်းနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက လီရှန်း၏ အမူအရာကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူမက စိတ်ဆိုးနေပုံမရသောကြောင့် သူ ပို၍ပင် ရဲတင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်သာ ကောင်းကောင်းမတွေးဘဲ  အရှေ့ကမလှုပ်ရှားဘူးဆိုရင် မင်းက တခြားရဲဘော်တွေကို စိတ်ဝင်စားသွားမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် ယနေ့ သူတို့နှစ်ယောက်၏ကြားတွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်၍၊ ပိန်သွယ်သောလူငယ်ကို သတိရသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာက လေးထောင့်ကျပြီးမျက်မှန်တပ်ထားသောကြောင့် ကြည့်လိုက်သည်နဲ့ ပညာတတ်တစ်ယောက်၏ပုံစံဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဌာနများ ခွဲဝေပြီးသည့်နောက်တွင်လည်း ထို ရွှမ်ယန်ဆိုသူက ရဲဘော်လီရှန်းနဲ့ စကားပြောနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းတစ်ယောက် ထိုအချိန်က အလွန်ပင်မနာလိုဖြစ်သွားရသော်လည်း သူ့ဘက်မှ မည်သည့်စကားကိုမှ ဝင်ပြောပိုင်ခွင့်မရှိသောကြောင့် ချဥ်တူးတေသည့် ရှာလကာရည်များကိုသာ မြိုချခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်  ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ?”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း ရယ်မော၍ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်ပသ် ဘတ်စ်ကားက ဆိုက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကားလာပြီ၊ မြန်မြန်ပြန်ကြရအောင်၊ နောက်ကျရင် ကားမရှိဘဲနေဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်မလား၊ ကိုယ် အရှက်မဲ့သလိုပြုမူပြီး မင်းတို့ရဲ့အိမ်မှာ တစ်ညလောက် တည်းသွားလိုက်မယ်</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းက မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့်ပင်မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းစွာ ‘အရွက်မဲ့သလိုပြုမူတယ်’ဟု ပြောနေလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်တော့ ထိုသူက အမှန်တကယ်ပင် မျက်နှာထူထဲသည်ပင်။ သူက ကားပေါ်တွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။ စက်မှုစက်ရုံဝင်းထဲသို့ ရောက်တဲ့အချိန်တွင်တော့ သူက မေးခွန်းများကို မေးမြန်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်ယောက်မှ လီရှန်းကို နှုတ်ဆက်လျှင် လီရှန်းက ပြန်မနှုတ်ဆက်ရသေးခင်မှာပင် သူက အရင်ဆုံး ဦးစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့၏ နှုတ်ဆက်ပုံမှာ ‘စစ်မာကျောင်းရဲ့နှလုံးသားကို ဖြတ်သွားဖြတ်ဘာတိုင်း သိတယ်’ ဟူသောစကားအတိုင်း သူ့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လူတိုင်းသိစေရန် ပြသနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်  နည်းနည်းလောက် ငြိမ်ငြိမ်နေလို့ မရဘူးလား?”</p> <p> </p> <p>လီရှန်းက စုဝေ့ချင်းရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို  လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းသည်က ယခုလေးတင် ထွက်သွားသောလူကို ငေးကြည့်နေဆဲပင်။ သူ့၏အင်္ကျီလက်ကို အဆွဲခံလိုက်ရမှသာ လီရှန်းကို အမြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်က ဖော်ဖော်ရွေရွေ နေတာလေ.. တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို နှုတ်ဆက်နေတဲ့အချိန် ကိုယ်က ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်းရပ်နေရင် ရှက်စရာမကောင်းဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ရဲဘော်လီရှန်းသည်လည်း အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးနေပုံမရပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူက ပေတီးခုံမှ ပေတီးစေ့များကဲ့သိာ့ တစ်စုံတစ်ယောက်မှ ရိုက်သည့်အချိန်မှ လှုပ်ခြင်းမျိုးကို မလုပာသင့်ဘဲ ထက်ထက်မြက်မြက်အမူအရာမျိုး ရှိနေသင့်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်း သူတို့နှစ်ယောက် အမှန်တကယ် အဆင်ပြေသွားချိန်တွင် ‘ရဲဘော်လီရှန်းက ငတုံးတစ်ယောက်ကို လက်တွဲဖော်အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ’ လို့ ကွယ်ရာ၌ ပြောကြမှာကို သူ မလိုလားပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ..မြန်မြန်လျှောက်ရအောင်”</p> <p> </p> <p>လီရှန်း စုဝေ့ချင်းကိုဦးဆောင်၍ အိမ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုဝေ့ချင်းကလည်း သူမ၏နောက်ကနေ အမြန်လိုက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>စက်မှုစက်ရုံသည်လည်း ဤအချိန်က အလုပ်ဆင်းချိန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် အလုပ်များနေကြသောကြောင့် အလုပ်ရုံထဲမှ မီးများက လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်ပြီး စက်သံများကိုလည်း ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သည့် ရာသီဥတုကြောင့် ဝန်ထမ်းအိမ်ရာဝင်းတစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>*</p>


Save